De (tijdrit)zomer van team Minigigs

Roemer

Miranda

Cover Image

De zomer is voor het MinigigsCyclingTeam altijd de periode tussen de grote wedstrijd(en) in het voorseizoen en de afsluitende Riderman eind september. Er staan weinig vaste koersen op het programma, maar getraind wordt er zeker. Om het ook gezellig te houden wordt er zo af en toe een toertocht of terrassentocht gereden en zo komt het MinigigsCyclingTeam ook deze nattige zomer fit door.

Na de pittige etappes in Frankrijk werd de focus met oog op de Riderman weer meer gelegd op de kortere intensievere trainingen. Ideaal hiervoor is de dinsdagavondcompetitie bij Swift (Leiden) waar Roemer en ik momenteel gretig aan meedoen, maar ook tijdritten passen goed in dit schema.

Na al twee jaar succes gehad te hebben in de teamtijdrit van de BinckBankTour, stond deze ook dit jaar weer op de planning. Echter gaf John aan dit jaar juist even af te stappen van de intensieve trainingen, en zo doende moesten wij op zoek naar een gelijkwaardige vervanger. Gelukkig vonden we deze al snel in Dennis en zo doende was de eerste Minigigs teamtijdrittraining van het jaar half juli zoefend langs de N11 een feit.

Tussendoor werd met de echte mister Minigigs nog de toertocht Giro di Schouwen-Duivenland gereden, en ook Robin (die van het Paasweekend) sloot hier weer aan bij het team. Wat gepland stond als een rustige terrassentocht eindigde in een stevige rit van ruim 100km (want ergens hadden we het bordje terug naar Zierikzee gemist) met ruim 30km/u gemiddeld. Gelukkig hadden we het terras niet overgeslagen. Het gas werd vooral goed opengetrokken over de Oosterscheldekering waar de 50km/u werd aangetikt. In het wiel werd flink afgezien, maar niemand wilde lossen, dus zo zoefde we als dwazen achter elkaar aan, en hebben we van de omgeving weinig gezien.

Na dat zogenaamd rustige ritje in Zeeland werd het weer tijd voor serieuze wedstrijdvoorbereiding. Ik zocht de Ardennen voor een weekje op, waar je op de steile heuvels het intensieve werk goed kan oefenen, en Tom trok met de familie naar het zuiden van de Eifel. Ondertussen bleef de rest van het team bikkelen tegen de wind in het westen van het land.

Zo waren we op 11 augustus klaar voor een pittige tijdrit over 40km in Leiderdorp. Deze mochten we rijden met vijf man, en zo sloot voor de gelegenheid Toms collega Theo ook aan. Er stond een stevige wind, en deze hadden we even vaak tegen als mee op de Nweg waar we 3x op en neer mochten rijden.

De bedoeling was om en om de kopbeurten over te nemen, maar al snel verzaakte ik mijn plicht, en ook Dennis besloot even later dat het nuttiger was zijn krachten te sparen om de finish te halen dan om de onvermoeibare Tom en Roemer uit de wind te houden. Theo wist Dennis en mij goed te coachen zodat we zo lekker mogelijk uit de wind zaten, ook al, lekker op je fiets zitten is het niet echt tijdens een uur afzien. Onze enige fan Irina stond ons bij het keerpunt elk rondje weer hard aan te moedigen en zo reden we tevreden na iets meer dan een uur met z’n allen weer over de finish. De tijd viel iets tegen, dat zal wel aan de stevige wind gelegen hebben, want de benen voelden alsof het hard genoeg was gegaan en daarom namen we ook genoegen met onze 8e plek. Het heerlijke aan teamtijdritten is dat je vervolgens ook echt met z’n allen kan genieten van de prestatie en de rit onder het genot van een bakje koffie nog urenlang kan analyseren.

Voordat we als team weer in actie kwamen reed ik alleen nog de BinckBankTour klimtijdrit in de Ardennen. Waar de profs drie grote ronden om Houffalize maakten, bestond het parcours voor de tijdrit uit twee kleine ronden samen goed voor 10km. Met 2x de beklimming Saint-Roch van ruim één kilometer, gemiddeld 11% maar met stukken van ruim 17% een steile klim dus! Met goede benen stond ik aan de start, ik wist de eerste keer op de klim mijn vermogens goed te trappen, de afdaling en daarna het technische stukje door Houffalize gingen lekker en zo stormde ik voor de tweede keer de klim op. De benen begonnen nu toch echt pijn te doen, en ik zakte een beetje in. Gelukkig kwam de top in zicht en ging het vanaf hier voornamelijk naar beneden. Nog wat bochten in Houffalize en vol aanzetten over het laatste stukje omhoog naar de finish was ik dik tevreden en met 23min en 11 sec ook ruim sneller dan de 24minuten waarop ik gehoopt had. Helaas was er nog een dame 25 seconden sneller, maar toch was ik dankzij mijn tijd supertevreden met mijn tweede plek.

Met de wijsheden uit de analyses van de vorige teamtijdrit stonden Roemer, Tom, Dennis en ik zaterdag 17 augustus om 11.53 in Den Haag op het startpodium van de BinckBankTour. s’Ochtends hadden we het parcours meermaals verkend, Tom had een uitgebreide wind analyse gedaan en de tactiek was uitvoerig besproken. Het plan was als volgt. Roemer en Tom zouden afwisselend de kopbeurten van elkaar overnemen, ik zou zorgen dat ik steeds goed het wiel van de achterste van de twee zou pakken en Dennis sloot het treintje af, omdat hij na de bocht de beste aanzet had om weer aan te sluiten en we hierdoor niet op elkaar zouden hoeven wachten. Door deze opzet hield Dennis ook wat energie over om te coachen en dat is fijn als achterste, want die heeft nou eenmaal het beste overzicht.

Het parcours, gelijk aan dat van de profs, was 8.35km lang en dat zorgt ervoor dat je het allemaal goed bedacht kan hebben, maar er in de uitvoering vervolgens weinig ruimte is voor fouten. Je hebt namelijk weinig tijd om deze te herstellen. Daarom is je snelheid in het begin ook cruciaal, je wil niet te langzaam starten om vervolgens aan het einde nog teveel energie over te hebben, maar je wil ook zeker niet halverwege instorten en zodoende tijd verliezen aan het einde. Goed indelen is dus heel belangrijk, en gelukkig zijn onze kopmannen daar ook erg goed in!

En daar stonden we dan, ditmaal met vele fans langs de zijlijn, op het startpodium. Ik zag de vingers van Kees aftellen 5, 4, de zenuwen gierden door het lijf, 3, 2, garmin aan, 1 en gaan! Roemer zou op kop beginnen ik spurtte zo hard mogelijk weg om snel het wiel van Tom te pakken, en al snel hoorde ik JA van achteren wat betekende dat we allemaal netjes in de Minigigstrein zaten en de race echt kon beginnen. Het was al de hele ochtend nattig, en daardoor het wegdek ook. De eerste bocht namen we hard, maar gecontroleerd, want het belangrijkste was heel de finish halen, anders weet je zeker dat je niet wint. De tweede bocht liep iets soepelere en nu met wind mee een kleine 3km over een Nweg. De benen voelden goed, we reden hard, en ik wilde zo graag winnen dat ik mij af vroeg of het hard genoeg ging. Ik schreeuwde dat het best iets harder kon naar Roemer die op dat moment in het tweede wiel zat. Hier werd (terecht) geen gehoor aan gegeven. Want zoals eerder benoemd weten de kopmannen fantastisch in te delen en was dit allemaal onderdeel van het plan. Ongeveer halverwege was er een Ubocht, dit was een lastige bocht, maar die kwamen we goed door. Nog voor we de bocht goed en wel uit waren schreeuwde Dennis alweer dat we konden gaan. Dat was mooi, ook hij was de bocht goed doorgekomen en zat er dus snel weer aan. Nu tegen de wind in het gas erop. Inmiddels begon ik mijn benen goed te voelen en begreep ik het wijze besluit van de heren vooraan om eerder niet te versnellen. Het was een mooie brede weg, maar ik zag eigenlijk alleen de achterkant van Tom en Roemers (mooie nieuwe) fiets, en het rode lampje van de GoPro achterop bij Tom. Oei, daar zal ik gezien het afzien niet al te charmant op staan. We stuurden netjes in voor de bocht de Nweg weer af. De weg liep hier even iets op en Dennis schreeuwde GAAN, mijn benen protesteerde kort, even zag ik het wiel van Tom iets uit zicht verdwijnen, maar ik ramde weer vol op de pedalen om bij te blijven, het was een paar meter en dan zou de weg weer aflopen tot de volgende bocht. Hier weer een kort recht stukje waar we zodanig inliepen op de voor ons gestarte ploeg dat we ze voorbij gingen. Dit gooide de overname van kopbeurten van Roemer en Tom even in de war, want de weg was niet breed genoeg om over te nemen en in te halen. Vlak erna volgden wat lastige bochten en ook hier waren we de bochten nog niet uit of gaf Dennis aan dat het gas vol open mocht. Het was nog minder dan een kilometer en ik kon alleen maar denken aan de finish. Hard reden we op de laatste bocht af, hier nog even voorzichtig met wat oneffenheden in het wegdek en vol de laatste paar honderd meter naar de finish. Dennis trok de sprint aan met Roemer er achteraan. Echter hadden de benen van mij niet de power om hun wiel te volgen en zat ook Tom er door de iets te lange kopbeurt tijdens het inhalen goed doorheen. Toch met alles wat er nog inzat naar de finish gespeurd! “Over de finish kwam MinigigsCyclingTeam met voorlopig de snelste tijd in de gemengde categorie” schalde de speakers. Dat was mooi, maar nog even spannend, bedachten we uithijgend over onze fietsen, want er waren nog gemengde teams na ons gestart.

Tevreden blikten we terug op de tijdrit, die we fantastisch gereden hadden toen het verlossende woord kwam, het eindklassement met in onze categorie op de eerste plek MinigigsCyclingTeam! Nice, en ook nog eens 6e overall. Superblij besloten we thuis een douche te nemen en daarna na te genieten in het VIPcafe waar we als winnaars tot de prijsuitreiking tegelijk met de profs plaats mochten nemen. Ook bij de prijsuitreiking, die live te volgen was op Sporza, stonden er weer een heleboel fans en dat maakte het echt genieten op het podium. Sowieso is het gaaf om zo achter de schermen mee te kijken bij en naar de echte profs, en om op het podium een fles bubbels uitgereikt te krijgen van oud renners Eddy Planckaert en Maarten Tjallingii maakt het geheel wel heel speciaal.

Terugkijkend op een zeer geslaagde dag, hunkerden we alweer naar een volgende uitdaging. Wielrennen is leuk en in teamverband nog leuker. Dat maakt teamtijdritten zo een mooi onderdeel. Daarom staan we volgende week zaterdag aan het eind van de middag weer in dezelfde formatie aan de start in de 17km lange tijdrit van de ronde van Zuidland. We zijn benieuwd wat we daar kunnen doen, en fans zijn natuurlijk weer van harte welkom!

Groetjes,

Miranda

ps. De filmpjes gemaakt met de GoPro tijdens de tijdrit in Leiderdorp en Den Haag zullen binnenkort weer op ons youtube-kanaal verschijnen: https://www.youtube.com/channel/UCps6twYjxNuUkEZvRjRewTQ

pps. nog even een plaatje van Roemer op zijn nieuwe racemonster!