Riderman 2019, de tijdrit

Roemer

Miranda

Cover Image

Het parcours kunnen we inmiddels dromen, maar toch hebben we gisteren het tijdritparcours nog even drie keer verkend. Eerst met de auto, en daarna nog twee keer op de fiets. Een goede manier om het lichaam te testen nadat we allebei afgelopen week verkouden waren geweest. De benen leken er te zijn, de verkoudheid grotendeels weg, en rijdend over het parcours kwam ook het vertrouwen weer terug. Winnen, was het plan voor morgen!

Na ‘s avonds met Best Bike Split onze tijden voorspeld te hebben, en het programma onze te trappen vermogens te laten berekenen, gingen we goed voorbereid ons bedje in.

Na een goede tien uur slaap was het tijd voor een uitgebreid ontbijtje. Aangezien we allebei pas aan het eind van de middag van start hoefden was er daarna alle tijd om de startnummers op te halen, de fietsen te poetsen, zenuwachtig zijn, nog wat eten, nog wat meer zenuwachtig zijn, lunchen, en infietsen. Om 15.43.00 was het zover en mocht Roemer als eerste van ons van start. Hij maakte een fitte indruk en toen was het aftellen begonnen. Bij de finish stonden Hanneke en ik ongeduldig te wachten tot Roemer terug zou komen. 5 minuten onderweg, hij zal nu wel op de top van de eerste klim zijn, 11 minuten, ongeveer bij het keerpunt? En vanaf 20 minuten was het de straat af turen om te kijken of Roemer er al aanstormde. Ook al was 20 minuten wel erg optimistisch, ergens rond de 23 minuten zou voor Roemer toch haalbaar moeten zijn?

En daar, na een kleine 23minuten verscheen Roemer in beeld! Hij zag er behoorlijk moe uit, en wiebelde voor zijn doen behoorlijk op zijn fiets. Gelukkig was het niet voor niets want met 23.08 was hij toch mooi 31seconde sneller dan zijn pr.

Even kort elkaar gesproken en toen was het tijd voor mijn warming-up. De benen voelden goed, en na een klein half uurtje reed ik richting de start, waar ik om 16.50.30 van het startpodium vertrok. Via live track kon Roemer op zijn telefoon mijn rit precies volgen, dus ik was extra gemotiveerd om hard te rijden. Het eerste stuk ging soepel en zonder al te veel moeite kon ik mijn geplande vermogens richting de eerste klim trappen. Op de klim werd het zwaarder, maar ook daar haalde ik (ongeveer) de geplande vermogens. Het laatste stukje was zwaar, maar daarna kwam er een lang stuk naar beneden. Ook dit ging soepel en ik was al bijna op de helft, en reed qua vermogens volgens planning. Qua tijd was ik niet zeker of ik op schema lag, maar aangezien alles voor mij berekend was, ging ik er van uit dat het goed zou komen. Zo begon ik aan de terugweg. Het lange stuk naar beneden van daarnet, mocht ik nu omhoog. Altijd een zwaar stuk, maar ik was vastbesloten ook hier mijn geplande vermogens te proberen te rijden. Daarbij wilde ik heel graag eindelijk het pr van John verbeteren, en moest ik toch echt doortrappen wilde ik dit bereiken. Ik zat er redelijk doorheen toen er langzaam aan een rijder dichterbij kwam. Dit motiveerde om nog even aan te zetten en voor hem was ik op de top. Ik was behoorlijk kapot, maar nog maar 3 km tot de finish, waarvan de helft afdaling, en tot nu toe bijna overal de geplande vermogens getrapt, wat toch moest betekenen dat ik onderweg was naar een top tijd. Het laatste (relatief) vlakke stuk naar de finish was zwaar, ik kon nauwelijks meer op mijn tijdrit stuur blijven liggen, ging staan, haalde nog een renner in, ging toch weer liggen in mijn stuur, poeh wat zijn tijdritten toch afzien! Maar daar was de finish, het was weer voorbij! In 27.43.9. Mijn eigen pr was gesneuveld (met 26 sec), en dat van John ook (met 10 sec)! Doel bereikt, maar daar kon ik niet direct van genieten. Want nu de adrenaline van de wedstrijd verdween, besefte ik ineens dat ik wel erg weinig lucht kreeg. Ademen deed pijn, en was lastig, dus maar even in het gras bijkomen. Na een pufje en 10 minuten niks kreeg ik weer enigszins lucht en kon ik verslag doen aan Roemer en Hanneke van de rit. Mijn tijd viel iets tegen, maar ik had echt niet harder gekund. Misschien klopte de berekening toch niet helemaal, en de astma aanval zal ook niet geholpen hebben. Dus gezien de omstandigheden was ik tevreden met mijn tijd :)

Toen mochten we nog even afkijken bij Cancellara hoe het echt moest. Hij startte als laatste en zijn rit was life te zien op een groot scherm bij de start/finish. Toch gemeen hoe makkelijk het er bij hem uitzag. Toch is ook Cancellara niet onverslaanbaar, en wisten maar liefst 9 mannen sneller te fietsen! Dat laat maar weer zien hoe ongelofelijk hoog het niveau hier is. Als Roemer een tijdrit fiets had gehad, waren het er waarschijnlijk 10 geweest ;)

Om morgen weer goed voor de dag te komen toch nog maar een beetje uitgetrapt. Wel op tempo slak, om mijn longen niet te belasten. Daarna lekker bij de Italiaan gegeten en het parcours van morgen bekeken. Dat is net wat anders dan voorgaande jaren, dus gaan we morgenochtend nog even goed bestuderen.

Bij het bekijken van de startvakken voor morgen, was het weer tijd voor het jaarlijkse frustratiemomentje van Roemer. Want ondanks dat er ongeveer 125 plekken zijn in startvak A en Roemer 67e overall en 27e in zijn categorie is geworden, start hij morgen wonderbaarlijk genoeg in startvak B. Ook ik mag morgen vanuit B vertrekken. Waar die indeling op gebaseerd wordt, blijft toch elk jaar weer een raadsel. Voor mij komt het dit jaar goed uit, want de eerste vrouw start ook in B, dus ik ga mijn best doen om in de top 10 te blijven, of misschien zelfs nog wat plekjes op te schuiven. Roemer zal direct een sprint naar voren moeten trekken om bij de eerste renners aan te sluiten. Ik heb er al het vertrouwen in dat hij morgen hoog kan eindigen en zondag misschien dan ook zijn verdiende plek in startvak A krijgt.

We gaan het zien. Voor nu slaap lekker en groetjes uit Bad Durrheim.

Miranda

klassement:

Roemer
mannen: 67/637
Riderman: 27/107

Miranda
dames: 31/72
Riderwoman: 10/23