Riderman etappe 2

Roemer

Miranda

Cover Image

Het heerlijke aan de Riderman is dat de start altijd op een zeer fatsoenlijk tijdstip is. Zo werden we vandaag pas om 11.45 aan de start verwacht. Gezien Roemers tegenvallende startvak wilde hij er wel graag op tijd staan, maar zelfs dan konden we opstaan zonder wekker, relaxed ontbijten, beetje infietsen en een half uur voor de start stonden we in startvak B. Er werd nog niet gecontroleerd of je in het juiste vak stond, maar toch heeft Roemer zich netjes beheerst en is in B gebleven en niet stiekem overgestoken naar A.

En daar sta je dan, een half uur in je vakje te wachten. Nog even wat eten, naar de wc, en ondertussen tikten de minuten weg en daar gingen we! Er werd van tevoren nog even verteld dat de eerst 2km geneutraliseerd waren. Hier was echter niks van te zien. Direct na de start ging het gas vol open, dit leverde her en der wat gevaarlijke situaties op. Een aantal renners gingen over de stoep, er werd hard opgetrokken en vervolgens weer vol geremd, en zo had ik voor de eerste heuvel op 1km na de start begon al 2 valpartijtjes gezien. Gelukkig waren Roemer en ik op de fiets blijven zitten en konden we vol gas de eerste klim op, om daarna in een goede groep mee te rijden.

Roemer kon helaas net geen aansluiting vinden bij de voorste en is vol in de achtervolging gegaan. Ik wist boven op de Hirschhalde bij een mooie groep aan te sluiten en reed zo vrij relaxed naar de eerste officiële klim van vandaag. Hier viel de groep iets uit één en ik zakte ook terug naar achteren. De longen voelden nog een beetje wankel, en ik wilde niet direct iets forceren. Net voor de top werd ik bijgehaald door Herman (van cyclokalender), die we regelmatig tegenkomen bij dit soort events, en ik wist op de top bij zijn groep aan te sluiten. Dat was lekker, want nu bleef het een tijdlang relatief vlak.

Helaas kon ik op de klim die volgde de groep niet volgen. Altijd erg frustrerend, want dan zie je ze nog lang rijden, maar ik kwam er niet meer bij. Dus dat was wachten op de volgende groep en daar bij aansluiten. Die reden een tempo waar ik zowel op de vlakke stukken als bergop lekker mee kon rijden, en zo gingen de kilometers voorbij. Na ongeveer 60km vond ik dat het tempo best wat omhoog kon, en probeerde ik wat door te rijden, maar helaas vond niemand in de groep dit nodig. Ik werd zelfs een keer verzocht langzamer op kop te rijden, en toen ik hier geen gehoor aan gaf, kreeg ik dat nog even te horen toen ik mij vervolgens toch weer terug liet zakken in de groep. Verschillende demarrages en pogingen om weg te rijden leiden nergens toe, en ook een dame die bergop aanzienlijk sneller was dan de rest, werd op het vlakke telkens terug gehaald en kwam ondanks mooie pogingen niet weg. Af en toe besloot ik maar gewoon rustig in de groep te blijven zitten, maar aangezien dit als het niet doorrijdt ook wel saai is, duurde deze momenten nooit erg lang, en probeerde ik daarna dan toch maar weer het tempo iets op te voeren. Dit lukte vaak wel, maar was nooit van lange duur.

Ondanks dat er relatief rustig gereden werd, begonnen de benen toch behoorlijk pijn te doen, en daarom besloot ik de laatste 20 (relatief) vlakke kilometers mij toch ook maar een beetje gedeisd te houden in de hoop in de laatste kilometers nog iets te doen. Helaas was ik niet de enige met dit plan, en zo werd het gas in de laatste kilometer nog even vol open getrokken. Een echte sprint zat niet meer in mijn benen, en ik eindigde ergens halverwege mijn groep. Op naar Roemer eens kijken wat zijn achtervolging had opgeleverd.

De achtervolging was loodzwaar geweest, maar uiteindelijk was het gewenste resultaat er en hadden ze de groep ervoor bijgehaald. Echter had Roemer zich daar zo opgeblazen, dat hij na een uur of 1,5 het erg zwaar kreeg en na 2uur zich meerdere groepen terug moest laten zakken. Waarschijnlijk speelt hier de verkoudheid van afgelopen week ook nog mee. Uiteindelijk herstelde hij nog iets en heeft hij nog een beetje door kunnen trappen, maar hij heeft de etappe relatief rustig uitgetrapt. Daar baalde hij wel van, en hij vreest voor zijn startvak van morgen..

Voor een Riderman etappe was vandaag erg zwaar, wat waarschijnlijk komt door de ruim 1800hoogtemeters die ze in de 120km van vandaag hebben weten te verstoppen. Dus voorlopige liggen we lekker op bed de benen rust te geven en gaan we waarschijnlijk vanavond de Duitse versie van thuisbezorgd eens uitproberen. Dan lekker op tijd naar bed, om morgen om 11.15 weer aan de start te verschijnen, om nog één keer keihard te knallen!

Groetjes,

Miranda

daguitslag:
Roemer
mannen: 150/583
Riderman: 45/105
Miranda
dames: 31/64
Riderwoman: 10/20

klassement:
Roemer
Riderman: 45/103
Miranda
Riderwoman: 8/18