Egmond 2020

Roemer

Miranda

Cover Image

Na een matige Riderman, die na een verkoudheid niet opleverde wat we er van gehoopt hadden, bleef het onterecht lang stil. Het voelde een beetje alsof er niks was om over te schrijven, maar dat is bepaald niet waar.

Na het seizoen is er zeker even rust genomen. Goed herstellen, zowel mentaal als lichamelijk. Maar die behoefte aan rust duurde een paar weken en toen begon de fiets alweer te lonken en ontstonden de dromen voor volgend seizoen. Want terugkijkend heb ik mijn beste seizoen tot nu toe gereden èn zie ik nog een hoop ruimte voor verbetering. Dus na een vakantie, met de fiets uiteraard, in het Zwarte Woud werden de trainingen weer serieus opgepakt. Er werd een voorlopig wedstrijdschema gemaakt, met daarin; Tour de Karnten, Trilogie de Maurienne, Riderman, tussendoor nog wat criteriums en (team)tijdritten, en misschien de Engadin Radmarathon. Om de spirit in de winter ook hoog te houden werden er een aantal strandraces ingepland, en een globaal trainingsschema tot mei werd gemaakt. Veel krachttraining in de winter, om zo beter bergop te kunnen, en samen met de sportdiëtist kijken of tegelijkertijd het vetpercentage iets omlaag geschroefd kan worden om zo straks in de bergen net wel, ipv net niet, bij de groep te blijven.

Inmiddels is de winter in volle gang bezig, zijn de eerste (regio)beacheracen gereden en was het dit weekend weer tijd voor het jaarlijkse sportfeest in Egmond. Op vrijdag vertrokken Tom, Els, Anna en ik naar Egmond en terwijl Els op slapende Anna paste verkenden Tom en ik het strand alvast. De benen voelden goed, en wegens een knieblessure bij Roemer kon hij zijn fiets niet gebruiken en daar profiteerden Tom en ik van. Dat verschil voelde je wel. Voor het avondeten arriveerden ook Roemer en Nicole en tijdens een gezonde maaltijd bespraken we de plannen en de ambities voor de dag erna.

Zaterdagochtend aan het ontbijt hakte Roemer de knoop door dat hij met z’n knie toch beter niet aan de start kon verschijnen en sloot hij zich bij de supporters aan. Dit zorgde ervoor dat ik de race op Roemers snelle rockhopper mocht racen. De doelstelling onder de 2uur (een half uur sneller dan vorig jaar) leek hiermee een stuk realistischer! Als knwu lid startte ik vooraan bij de andere knwu vrouwen, daarachter stond Tom in het Le Champion vak, gevolgd door een nieuw teamlid, Marjolein, die na wat avonturen op de racefiets ook het strandracen aan het ontdekken is en klaar was voor haar eerste wedstrijd! Ze had direct een mooie uitgezocht!

Het strand lag er goed bij, maar de weersomstandigheden waren pittig, met name de zuidwesterwindkracht 6 zorgde voor de eerste 18km wind tegen. Direct een goede groep opzoeken dus, anders zou de strijd snel verloren zijn. Het startschot klonk en zo snel als ik kon manoeuvreerde ik mij een weg naar voren om met de voorsten het strand op te kunnen. Voor het eerst was ik vastbesloten de strandopgang op te fietsen ipv rennen. Dit ging goed, tot de dame voor mij stilviel en ik met even een voetje aan de grond de voorste dames niet had bijgehaald. Gelukkig zat ik niet alleen en begon ik met de dames om mij heen ons een weg daar de wind te stoempen. Het tempo lag laag, maar de vermogens hoog, en ook in het wiel zat bijkomen er niet echt in, dus ik probeerde mijn kopbeurten kort te houden, zodat ik nog een beetje energie overhield voor als het nodig was. Er gebeurde weinig gekke dingen, en de afstand tot de groep voor ons bleef ongeveer gelijk. Inmiddels was het startvak achter ons ook gestart en kwam er zo af en toe een man voorbij. Ik verzaakte mijn kopbeurten en bleef wachten tot er een groep voorbij kwam waar ik in dacht te kunnen blijven hangen. Dit was vrij snel en met een flinke sprint kon ik aanklampen! Het werd een enorme groep die iedereen voor zich opraapte en al gauw meer dan 100 man telde. Ook de voorste dames werden bijgehaald en zo was ik weer helemaal terug in de race. Nu was het opletten geblazen, want om de haverklap werd er geremd, maakte iemand een stuurfout, of was er een valpartij in het peloton. Ik merkte dat ik technisch bij de betere hoorde, en toen het tempo iets omlaag ging ik ook redelijk mee kon komen. Het dringen om een goede plek, het zenuwachtige van het peloton en de vele stuurfouten hielden mij mentaal wel bezig, en was ook iets wat ik vanuit het wegwielrennen niet zo heftig kende. Dit maakte dat ik al vanaf een kilometer of 5 de kilometers begon af te tellen. En ondertussen regelmatig probeerde een slok iso uit mijn bidon te nemen, want nu ik in zo’n lekkere groep zat mocht een hongerklop zeker geen roet in het eten gooien.

Met weinig bijzonderheden naderden we IJmuiden waar het keerpunt lag. Ik ken de route en vanaf hier zouden we via een smaller pad weer terug het strand opgeleid worden. Het was dus belangrijk hier goed vooraan te zitten. Helaas was ik niet de enige die dit bedacht had en zo werd er langzaam aan versneld om vervolgens in sprint het strand af te stormen, ik koos hier voor net even te mul zand (maar echt een keuze heb je niet als je nog geen halve meter voor je kan zien door het dichtbevolkte peloton) en verloor hier een aantal plekken. Toch kwam ik niet heel slecht uit en was ik; na even dringen voor de smalle trap het duinpad in; en een botsing op mijn vallende voorganger wat mij even met een knie op de grond bracht, alweer snel terug op het strand klaar om aan de terugweg te beginnen.

Wind mee klonk van tevoren aantrekkelijk, maar eenmaal op het strand merkte ik al snel dat ik zware versnellingen te kort kwam. Roemer heeft een enorm hoge cadans, en kan met relatief lichte versnellingen toch hoge vermogens trappen. Ik kreeg met mijn al behoorlijk vermoeide benen de pedalen niet snel genoeg rond en ondanks de aerohouding die ik had aangenomen kwamen mijn voorgangers niet dichterbij en werd ik links en recht ingehaald met naar mijn idee wel 10km/u verschil in snelheid. Waar in mijn gedachte de volgende strandafgang, met een klein klimmetje erin vrij snel zou moeten volgen leek het eindeloos te duren voor ik na een kilometer of 5 het strand weer af mocht. Terwijl ik deze strandafgang al fietsend nam en om mij heen iedereen één voor één omviel voelde ik mij dankzij het juichende en aanmoedigende publiek even Mathieu van der Poel. Zodra ik echter het asfalt opreed bleek ik toch niet zijn power in mijn benen te hebben. Via een kort klimmetje mocht ik het strand weer op, op naar de laatste onderbreking voor Egmond. Een paar kilometer verderop voer het parcours na de strandafgang met de trap de duin af. Eerder ingehaald op het strand door concurrentie met een beter verzet (of vermogen in de benen) kon ik hier technisch beter uit de voeten en de trap op de fiets afdalen waar de meeste om mij heen besloten af te stappen en te lopen. Vervolgens via een parkeerplaats en fietspad weer terug naar de strandopgang die verhinderd werd door hooibalen. Ik dacht er even over om deze met fiets en al over te springen, maar bedacht op tijd dat dit misschien toch wat overmoedig was en klikte snel uit, om mijn fiets over de hooibalen te tillen. Ik was weer terug op het strand en probeerde de benen zo snel als mogelijk rond te laten draaien om zo snel mogelijk naar de finish in Egmond te komen. De strandafgang in Egmond had ik een dag eerder nog moeiteloos gefietst, maar met de vermoeidheid en het inmiddels mul gereden zand lukte dit mij vandaag niet. Zodoende moest ik onder luide aanmoediging van de meegekomen fans het strand af rennen om zo snel mogelijk weer op de fiets te springen voor de laatste 500m. En dat de laatste loodjes het zwaarst wegen gold zeker ook vandaag weer, want de weg liep nog een klein beetje op en het voelde alsof ik een serieuze col aan het beklimmen was! Maar daar was de streep en als 42e vrouw had ik in 1:33:51 de 38kilometers overbrugt! Bijna een uur sneller dan vorig jaar!!!

Benieuwd hoe het bij Tom en Marjolein ging sloot ik mij snel aan bij het supporterteam, en ondanks dat Toms fiets zichzelf liever in het zand graaft dan er overheen zoeft en de onderdelen af en toe vergeten dat ze niet vastgeroest zitten en toch echt rond moeten draaien wist Tom 10 minuten later na een lekker ritje ook over de streep te komen, terwijl de livetrack ons vertelde dat Marjolein die als laatste gestart was net het keerpunt in IJmuiden gepasseerd was. Tom en ik waren haar beiden onderweg tegengekomen en ze reed netjes in een groep en zag er nog (relatief) fris uit. Als ze zo door zou rijden zou ook zij een nette tijd noteren, en dat op haar fiets die na een aantal roestige jaren in een schuurtje in Drenthe sinds een maandje weer eens buitenlucht had gevoeld en waar ‘s ochtends nog de draai uit de binnenband was gehaald en er voor de gelegenheid toch maar even strandbandjes opgezet waren ipv stevige noppen. De tussentijden kwamen op de verwachte tijden binnen en terwijl wij het strand op stonden te turen omdat we haar ongeveer verwachtten ging de telefoon over met het slechte nieuws dat materiaal pech, een lekke band, Marjolein uit de race had gehaald. Bah, dat was balen! Zo overbrugde ze de laatste 6km in een jeep ipv zwoegend over het strand. Op zich ook leuk om van de bucket list te strepen, maar Egmond-Pier-Egmond was toch leuker geweest.

Na even balen kon Marjolein gelukkig ook het mooie van haar prestatie inzien, en was het haar zonder materiaalpech zeker gelukt het uit te rijden (en ook nog in een zeer schappelijke tijd). Zo konden we als tevreden fietsertjes weer naar huis, om ons op te maken voor onze volgende doelen.

Voor Tom volgde het volgende doel al snel, hij deed weer mee aan het combinatieklassement en mocht zondag aan de start van de halve marathon verschijnen. Roemer en ik maakten ‘s ochtends een rondje om de benen wat los te draaien en Roemers knie te testen (die deed het gelukkig weer beter) en we konden vervolgens Tom, Marlon (eerder meegereden met Le Trois Ballons) en Marjoleins zusje Carla aanmoedigen op het strand tijdens de halve marathon. Vervolgens doorgefietst naar de boulevard waar iedereen rond streeftijd (Tom 1:36, Marlon 1:39, Carla 2:02) over de finish kwam.

Na even opfrissen was het tijd om de sportprestaties traditie getrouw na te beschouwen bij tapas restaurant La Vida in Heerhugowaard (zeker een aanrader als je eens in de buurt bent). Iedereen kon met trots terugkijken en het jaarlijkse sportweekend in Egmond houden we er zeker in. Terwijl de verbeterpunten de revue passeerden, werden nieuwe doelen en plannen gemaakt. Het gaat een mooi sportjaar worden!

En dan is het ineens maandagochtend, en terwijl de meest sporters nog op één oor liggen stap ik met mijn bak sojakwark het vakantiehuisje uit, en de realiteit weer in. Het was een mooi weekend, en voor de motivatie altijd weer goed om in de winter een weekend lang de doelen voor komend seizoen helderder te krijgen en alles om je sport te laten draaien. Maar inmiddels wandelend door een slapend Egmond ben ik op weg naar de bushalte om de eerste bus Egmond uit, terug naar het gewone leven, te pakken. Over 2uurtjes ben ik gewoon weer juf Miranda, en zijn rekensommen en losse veters waar ik mij mee bezig hou. Totdat ik morgen weer op de Tacx klim, om weer verder te bouwen aan komend seizoen.

We gaan er wat moois van maken!

Liefs,

Miranda

Foto's