Corona, zelfs het wielrennen gaat digitaal!

Roemer

Miranda

Cover Image

Het zijn vreemde tijden, zeggen we steeds tegen elkaar. Waar wij de buren normaal wekenlang niet zagen of sprake komen we elkaar nu ongeveer dagelijks tegen tijdens onze middagwandelingen. Waar ik normaal gesproken om kwart over zes richting het station race om mijn trein te halen, klap ik nu rond half 8 de laptop open. Waar Roemer en ik elkaar doordeweeks tussen het werken, trainen, eten en slapen nauwelijks zagen of sprake, zitten we nu dagelijks tegenover elkaar te werken en lunchen we samen in de tuin. Als iemand mij dit twee maanden geleden had verteld had ik diegene hoogstwaarschijnlijk raar aangekeken. Maar inmiddels heb ik, net als vele andere, mijn draai gevonden in deze situatie.

In sneltreinvaart is de maatschappij aangepast, en is alles gedigitaliseerd. Van alle kanten kwamen er thuiswerk-adviezen en manieren hoe je jezelf thuis (mentaal) fit kon houden. Als een grote spons heb ik dat geabsorbeerd, en zo zat ik vanaf dag 1 in een redelijk ritme, waarin ik op tijd mijn bed uit kom, beetje rek, ontbijt, en aan het werk ga. Rond het middaguur gaan we samen lunchen, dan rond ik het werk van de ochtend af, gaan we samen sporten (meestal fietsen), dan is het zo langzamerhand tijd voor avondeten, wordt er indien nodig ‘s avonds nog wat gewerkt, en is het daarna tijd voor een chill avondje samen.

Het klinkt ideaal, en dat is het ook redelijk, maar toch piept en kraakt ook deze constructie. Het werken an sich gaat prima, en ik ben echt heel tevreden en trots hoe mijn werk het thuiswerken heeft geregeld. Toch mis ik het contact met mijn leerlingen, en is dat via telefoon en videoverbindingen niet hetzelfde. Ook mis ik de laagdrempelige overleggen met collega’s, en merk ik dat een berichtje via mail of whatsapp niet altijd hetzelfde overkomt als het contact in het echt. Zo worden er regelmatig grappen en stellingen gedeeld over Ajax binnen mijn team (niet heel verwonderlijk met een school in Amsterdam) en krijg ik daar tijdens het werk vaak energie van, door de energie van anderen. Nu voel ik soms juist stress bij het missen van 43 whatsapp berichten in de werk-app, terwijl dat dan achteraf gaat over Carel Eiting (ajacied) die de Jumbo-Visma-renners eruit gefietst heeft. Stress nergens voor nodig dus!

Daarbij had ik het vorige keer al over de sportmotivatie, en hoe deze hoog te houden zonder duidelijk doel in het vooruitzicht. Waar ik er een maand geleden nog vanuit ging dat Tour de Karnten dit jaar mijn eerste grote wedstrijd werd, is deze al enige tijd afgelast en betwijfel ik überhaupt of ik dit seizoen nog een grote cyclo ga rijden.
De motivatie voor het fietsen blijft zeker, behalve dat ik er steeds beter in wil worden vind ik het ook verschrikkelijk leuk om te doen! Ik merk alleen wel dat ik het lastig vind om mij ook te blijven motiveren voor krachttraining en rekoefeningen. Terwijl ik daar nu juist wel meer tijd voor kan maken. Met name de krachttraining is niet iets waar ik direct enthousiast van word, en toch vooral doe om een betere fietser te worden. Anderzijds meestal vind ik het best leuk als ik eenmaal bezig ben.

Door het gebrek aan reistijd naar Amsterdam heb ik veel meer tijd om te fietsen en daar maakte ik ook gretig gebruik van. Totdat ik vorige week door een plots overstekende voetganger omviel (terwijl ik hooguit 10km/u reed) en hierbij mijn spaakbeen brak. De eerste dagen waren wat onzeker, maar vorige week vrijdag had ik een controleafspraak in het ziekenhuis, en daar waren ze bijzonder te spreken over het herstel en zat alles nog op de goede plek. Als het goed is geneest het volledig en zit ik over een paar weken alweer op de fiets.

Een gebroken arm komt natuurlijk nooit goed uit, maar als ik dan mag kiezen wanneer het moet gebeuren is het moment waarop het wielerseizoen voor onbepaalde tijd stil ligt toch wel één van de betere momenten. Als bijkomend voordeel heeft het dat ik mijn trainingen en dagen nu in deel op fit blijven en zo goed en snel mogelijk herstellen. Dit geeft een nieuw kortetermijndoel, en dat is prettig. Komt de motivatie ook weer ten goede:)

Zowaar is het nog best mogelijk om met een mitella en één arm aan het stuur te tacxen en zo kan ik toch mijn uurtjes op de fiets maken (inmiddels gaat dat zelfs een beetje zonder mitella en met de gebroken arm richting het stuur). Want dat fietsen, daar voel ik mij uiteindelijk toch het beste bij. Normaal gesproken trokken virtuele wedstrijdjes mij niet zo, maar aangezien ik vorig weekend niet veel anders kon, heb ik de virtuele Amstel Gold Race gereden. Ik was aangenaam verrast hoeveel plezier dit mij gaf. Via app was het hele MinigigsCyclingTeam, inclusief supporters actief. Er werden virtueel teksten op de weg getekend, er werd voorbeschouwd en nagepraat, dus de sfeer zat er goed in. Daarbij had ik ook virtueel het voordeel dat ik bergop lichter was dan een hoop andere (mannelijke) renners, en daardoor de heuvels sneller opkwam. Iets wat ik hier in de vlakke polders nog wel eens vergeet, maar nu toch duidelijk effect zag van al het gezonde eten:) De laatste paar honderd virtuele meters zat er vlak achter mij nog een andere renner. Ondanks dat het nergens over ging wilde ik toch echt niet ingehaald worden, en dat was nog best lastig, want sprinten met één arm zit er niet echt in. Uiteindelijk kwam ik als 40e van mijn sessie (met 130-en-een-beetje deelnemers) over de finish. Een prestatie waar ik best trots op ben! En dat gewoon in de achtertuin met een gebroken arm.

Ook de Minigigs mannen hebben zich uitgeleefd bij de virtuele Amstel Gold Race, en Tom wist als 24e en Roemer als 6e over de finish te komen. Mooie prestaties dus weer van het MinigigsCyclingTeam. Hopelijk mogen we ook gewoon buiten op de weg dit jaar nog wat prestaties neerzetten. Of een teamtijdritje rijden zou al helemaal mooi zijn. Maar zolang niemand weet wat dit virus precies doet, ben ik maar even gestopt met verder dan een paar dagen vooruit te plannen en ga ik voorlopig maar virtueel het heuvel- en berglandschap verkennen.

Hopelijk houden jullie jezelf (sportief) ook lekker bezig en is iedereen nog steeds gezond.

Geniet van het zonnetje!
Liefs,
Miranda

Foto's