Terugblikken en vooruitkijken!

Roemer

Miranda

Cover Image

Het is inmiddels alweer even geleden, maar wat hebben we genoten van #DirtyKanzelled. Het was heerlijk om weer naar een event toe te leven, en het ontdekken van het gravel brengt ons nu tijdens de trainingsrondjes weer op nieuwe paden.

Het avontuur van Tom en Theo hebben jullie al uitgebreid kunnen lezen, toch wil ik jullie nog even mee terug nemen naar het avontuur van Roemer en mij, voordat we vooruit gaan kijken. Jazeker, vooruitkijken! Langzaam aan lijkt dat weer te kunnen.

Maar eerst even terug naar 30 mei. Al voor vijven ging de wekker, op naar een stevig ontbijt. De fietsen stonden klaar, en na de laatste spullen gepakt te hebben waren we stipt 6 uur bijna klaar voor vertrek ;) Gelukkig maakt een minuutje eerder of later op 200 mijl ook niet meer uit. Roemer had de route gemaakt, en naar mijn weten startten we met een vrij standaard route richting het pontje bij Maassluis om vanaf daar op avontuur te gaan in Zeeland. Niets bleek echter minder waar toen we binnen 5 km al over steile zandpaden reden waar sommige mountainbikeparcoursen jaloers op zouden zijn. Ik moest mijn mindset even omschakelen (en dat om iets over zes ‘s ochtends), want dit was juist de lol van vandaag, en zo wist ik na 5 meters gravellen er vol van te genieten, en dat bleef zo de rest van de dag. Via grindpaadjes, door parken, grasvelden en opgedroogde slootjes bereikten we Maassluis waar omleidingsbordjes voor 5 km extra zorgden voordat we de pont bereikten. Eenmaal aan de overkant waren we lekker ingereden en zoefden we relatief soepel over mooie (gravel)paadjes naar Vlissingen, genietend van de rust in de ochtend. Verwend met de aanblik van twee overstekende hertjes was het tijd voor onze eerste stop. We vonden een bankje aan de kust, de Zeeuwse kust, en genoten van onze krentenbollen. Ondertussen even contact zoeken met de rest van het MinigigsCyclingTeam om te horen dat het ook daar lekker ging en ze genoten van een welverdiende stop. Met nog zo’n 200 km in het vooruitzicht stapten we na niet al te lang weer op de fiets, en vanaf hier kregen we de wind alleen nog maar tegen of van opzij. Ik kan je vertellen; dat merk je wel als je over de dijken fietst.

Meestal hang ik voornamelijk in het wiel, maar vanaf de Zeelandbrug gaf Roemer steeds vaker en makkelijker af. We wilden eigenlijk nog even wachten met de tweede stop, maar de wind vermoeide ons, en Roemer vergat daarbij wat te eten, dus het was tijd om even kort bij te tanken. Gelukkig hadden we nog wat stroopwafels in ons achterzakje en na wat te eten waren we vol goede moed om verder te vechten tegen de wind. Nouja, we… Roemer begon het toch wel zat te raken, en dat er nog geen einde aan de kilometers leek te komen motiveerde hierin niet echt. Daarom besloten we onze tweede stop te houden nog voor we weer terug waren in Zuid-Holland, namelijk in Oude-Tonge. Bij de plaatselijke supermarkt kochten we pastasalades, broodjes en liters drinken en we lieten het ons op een bankje bij de kerk goed smaken! Door het gemak waarmee wij de salades opaten was het toch moeilijk voor te stellen dat dit normaal een volwaardige maaltijd moest zijn. Gelukkig stond ons vanavond nog een mooie maaltijd te wachten, maar eerst nog meer dan 100km. Een snelle rekensom liet ons weten dat we dan ver boven de 200mijl (320km) uit zouden komen. Dit kwam doordat we een heleboel omleidingen tegen waren gekomen vandaag, en daardoor al flink wat meer kilometers hadden gereden dan gepland (Roemer kan nog steeds geen gele bordjes meer zien). Dit in combinatie met de tegenwind zorgde voor een kleine aanpassing in de route. Niet meer helemaal langs de kust, maar de eilanden zo recht mogelijk oversteken.

Met nieuwe energie stapten we weer op de fiets. Terwijl ik nog steeds genietend op de fiets zat, kon Roemer er steeds minder de lol van inzien. Dit betekende dat ik vooral op kop reed, en ons tempo daardoor behoorlijk terug zakte. We lieten her en der een gravelpaadje links liggen, om zo recht als mogelijk op huis aan te gaan. Op naar de Beneluxtunnel, vanaf daar was het niet ver meer! Maar na 300km worden de kilometers gevoelsmatig steeds langer. Om de moed erin te houden besloten we nog een stop te houden. Een bankje in een parkje en genieten van onze laatste lekkere hapjes en broodjes. Ondertussen even checken en ook bij Tom en Theo was het behoorlijk zwaar en ook zij hadden nog de nodige kilometers af te leggen. Wetende dat je niet de enige bent, en met aanmoedigingen van de thuisblijvers van het team klommen we voor de laatste keer vandaag op de fiets, op naar huis!!

Na 335km stuurden we weer onze straat in, dit was fantastisch, dit smaakte naar meer, op naar de 500 was mijn gedachte! Ik was moe, zeker waar, maar nog niet uitgeput, en eigenlijk was het soepeler gegaan dan ik dacht. Een blik naast mij naar Roemer liet mij inzien dat het toch echt een prestatie was wat wij vandaag gedaan hebben. Tijd om ervan te genieten. Terwijl ik onder de douche stapte bestelde Roemer ongeveer elke soort pizza en onder het genot van een welverdiend biertje ploften we samen op de bank. Ook Tom was inmiddels thuis en virtueel proostten we op dit geslaagde evenement!

Nagenietend van dit al, komen langzaam positieve berichten binnen van allerlei evenementen die door lijken te gaan. Zodoende pakten we na #DirtyKanzelled onze rust om vervolgens de training weer te hervatten. Als de grenzen open blijven en er geen tweede golf komt start het MinigigsCyclingTeam op 1 augustus bij de tweedaagse cyclo Trilogie de Maurienne in de Franse Alpen (zoals de naam ook doet vermoeden, normaal een driedaags evenement maar dit jaar van juni naar augustus verplaatst en daardoor nog maar twee dagen). Behalve Roemer en ik, zal ook Marlon aan de start verschijnen. Na vorig jaar Les Trois Ballons gereden te hebben, wil hij nu zien wat hij in het hooggebergte waard is. Ook Marjolein heeft de smaak te pakken, en is vastbesloten na materiaalpech in Egmond-Pier-Egmond de finish te gaan halen! Wie weet sluiten er nog meer fietsers aan, en volgen er nog meer cyclo’s dit seizoen, maar dit is alvast een goed begin en een mooi vooruitzicht.

Omdat je niet zomaar een finish op een alpencol bereikt, hebben Marlon en Marjolein afgelopen weekend de klimbenen alvast getest in Luxemburg, ook familie Bogaard (inclusief kok Hermien, op de fiets wel te verstaan) geniet alvast van de eerste hoogtemeters van het seizoen in het Harzgebergte in Duitsland en Roemer en ik hopen straks in de zomervakantie de eerste serieuze klimkilometers te maken. Tot die tijd genieten we van ritten in de buurt en zijn af en toe te vinden op de Veluwe en de Utrechtse heuvelrug, want als je een beetje je best doet zijn daar ook best hoogtemeters te maken!

Kortom, Minigigs is klaar voor het seizoen. We hebben er zin in en houden jullie op de hoogte:)

Liefs,
Miranda