Trilogie de Maurienne Etappe 1: Montee des deux cols

Roemer

Miranda

Cover Image

Het voorstelrondje gaat nog even door. Vandaag ben ik, Marlon, aan de beurt. Vorig jaar Les Trois Ballons gefietst in Minigigs outfit en werkzaam bij het alombekende (na onze overwinningen natuurlijk) bedrijf Minigigs. Mijn kracht ligt in de totale absentie van enige aspiratie om te winnen, waardoor ik zonder druk kan trainen, maar ook zonder druk kan koersen. De benen dit jaar zijn goed, veel kilometers gemaakt op mijn racefiets, en nog veel meer tussen Delft en Zoetermeer. Sinds drie weken trots eigenaar van een nieuwe fiets, en dat helpt alleen maar meer in het hard fietsen en het lekker fietsen.

De dag waar sommigen van ons al lange tijd naartoe hebben gewerkt is dan eindelijk daar, de eerste etappe van de Maurienne. De eerste wedstrijd van 2020 en sowieso de eerste wedstrijd van Dennis en Marjolein of all-time. Uiteraard ging de wekker veel te vroeg, om half zes moesten we uit de veren, wat proberen naar binnen te krijgen, maar zeker ook proberen wat naar buiten te krijgen. Iedereen was verrassend efficiënt en al gauw stonden de fietsen op de auto’s en waren alle spullen gepakt. Dit was heel goed, want alle zenuwen van de vorige dag kregen geen tijd om de kop op te steken.

We moesten nog een half uurtje rijden naar de start, want die was (bijna) bovenop de Col du Mollard, ook de laatste klim van vandaag. Om 7 uur waren we bij de start, een heel rustig frans skidorpje wat ook net wakker aan het worden was. Na de auto geparkeerd te hebben, gingen we ons startnummer met goodiebag ophalen, altijd leuk om even door te kijken, maar daar was eigenlijk geen tijd voor. Ons startnummer op de fiets geknoopt (nee, niet daar, dat is niet aerodynamisch) en alle laatste voorbereidingen getroffen (WC, inrijden, eten pakken en alle tegenstanders bewonderen, niet per se in die volgorde).

De start ging vanwege COVID-dix-neuf met 10 renners om de halve minuut. We sloten achteraan aan met de gehele groep, maakten nog even een groepsfoto, en mochten toen van start. Bonne chance pour tout! De tijden van beide klimmen worden gemeten en bepalen het klassement na dag 1. Het eerste stukje van de etappe was de laatste anderhalve kilometer van de Mollard omhoog, welke nog een glansrol gaat spelen verderop in dit verhaal. Even warmfietsen en dan de afdaling induiken voor een korte afdaling naar de Col de la Croix Fer. Daarvan doen we ongeveer de helft van de normale klim, vanaf de tijdmeting gaat het eerst 5 km vals plat omhoog en dan begint het klimmen echt. Laatste 7 kilometer is steil, percentages zakken niet meer onder de 7%.
Roemer gaat vanaf het begin van de tijdmeting uiteraard op kop en verdwijnt uit mijn zicht na een aantal minuten. Op het gedeelte vals plat probeer ik mijn tempo hoog te houden, maar dat is niet mijn ding, gelukkig komt Bas (een vriend van Roemer en Miranda van vorig jaar) mij te hulp. Hij rijdt mij op een mooi tempo tot het steile gedeelte, en vanaf daar is het een ritme vinden.
Gelukkig vind ik dat vrij rap en ga gestaag omhoog, het tempo zit er lekker in, het gaat echt goed, uiteraard mede dankzij mijn nieuwe fiets. Bas rijdt in mijn kielzog en ben ik soms even kwijt en rijdt dan weer naar mij toe. We halen bijna twee dozijn renners in omhoog, en dat geeft natuurlijk vleugels. Drie kilometer van de top voel ik mij iets verzwakken en neem snel een gelletje, net te laat, maar het valt mee. Ik probeer goed door te zetten naar de top en kom bovenaan Roemer weer tegen, die vertrekt naar beneden als ik boven aan kom. Bas komt vlak na mij boven en ik vul mijn bidons weer, en we gaan redelijk vlot weer naar beneden, het gevoel zit wel goed!

Op het moment dat we de afdaling inzetten komt Tom aan boven, hij ziet er nog fris uit. Niet ver daarna kom ik Dennis tegen in de afdaling, hij is goed bezig en ook Miranda zit daar weer vlak achter, goed in het wiel van een andere renner. Ik suis (lees in het nederlands) erlangs, maar probeer zo goed mogelijk aan te moedigen, je weet nooit of het helpt. Halverwege het steile stuk kom ik Marjolein tegen, ook zij is goed bezig, de afdaling ging goed en ze heeft een goed tempo omhoog te pakken. Het MCT zit in de flow, we zijn allemaal aan het knallen vandaag.

We dalen hetzelfde stuk af wat we hebben geklommen en dalen dan verder af naar Saint-Jean de Maurienne. Een lange afdaling met drie korte pauzes waar we weer even moeten klimmen. Dit telt allemaal niet mee voor het klassement, dus iedereen kan op zijn/haar gemak dalen. Onderweg proberen een en ander te eten en te herstellen, want er staat nog een pittige klim te wachten. Deze klim zijn we al twee keer opgereden met de auto, dus we weten dat het aanpoten wordt.
Beneden voor de klim doen Bas en ik een mini-pitstop en dan rijden we over het begin van de tijdmeting heen. Ook bij de Mollard begint het met vals plat, zelfs een kort stukje dalen eerst, en na een kilometer of vier begint het klimmen pas echt. De gehele klim is 15 kilometer, maar we kunnen er in ons hoofd wel 2 km vanaf halen, want we finishen niet helemaal op de top… Het eerste stuk rijden Bas en ik samen en wederom helpt hij me op weg, waar ik uiteraard zeer dankbaar voor ben. Na het eerste dorpje draait de weg met een haarspeldbocht omhoog en gaan we echt beginnen. De Mollard is een redelijk onregelmatige klim met flink steile stukken hier en daar, vooral na elke haarspeld loopt de weg flink op. In het eerste dorpje worden we bijgehaald door een duo Fransen dat goed doorrijdt en ik besluit aan te haken. Ik moet flink mijn best doen om mee te gaan, maar ik moet ook oppassen om niet mezelf over de kop te rijden. Het gaat alweer best lekker, ik heb weer een ritme te pakken, op het steile stuk in het midden van de klim weet ik het duo bij te halen en voorbij te rijden en raap ik een aantal renners op onderweg. Het steile gedeelte zit in het midden van de Mollard en daarna vlakt het wat af en gaat hij iets beter lopen (zoals je merkt spreek ik aardig racefiets, ik zal niks over elastiek, chasse-patate of stoempen zeggen, dan schrik ik de gemiddelde lezer niet af). Ook bij deze klim ben ik net te laat met iets te eten en voel ik het zwaarder worden, ik neem snel een guarana-shot(eindsprint-gelletje) met dank aan Roemer. Bah, alsof je Listerine moet shotten. Het helpt wel, ik pak het tempo weer goed op en stort me op het laatste stuk.

Als ik de laatste bocht passeer word ik getrakteerd op een fantastisch uitzicht op de vallei en het finishdorpje, geen tijd voor helaas, andere keer van genieten. Het vlakt af en ik schakel naar het buitenblad om het dorp in te racen, ik merk een drietal renners achter mij op die een goede poging doen om me in te halen. Ik haal het onderste uit de kan en race het dorp in, er staat flink wat volk aan te moedigen. Dat geeft wat meer energie en ik overbrug de laatste meters naar de finish, MAAR de finish is niet te vinden!! Koortsachtig kijk ik verderop, een heleboel Fransen wuiven me door, moet ik verder omhoog?! Dat was niet de afspraak, ik ben leeg; eindhalte, iedereen uitstappen.

Schoorvoetend stuur ik mijn fiets het begin van de route weer op, dan maar afmaken die handel. De laatste anderhalve kilometer zijn zwaar, vooral mentaal, dus ik stoemp(ik kon het niet laten) meer omhoog dan netjes fietsen, maar achteraf zeker niet ontevreden. Bovenaan nog even vooruitgejuicht door Roemer en zijn ouders, en dan eindelijk de laatste rubberen mat over. Poe, wat een inspanning. Snel even wat eten en drinken halen en dan de rest aanmoedigen. Een kwartier later komt de rest om de beurt binnendruppelen.

Eerst Tom, vrij laconiek, bijna sereen de laatste meters omhoog. Hij neemt gracieus het aanmoedigen in ontvangst. Dan komt Miranda, die de laatste meters omhoog ramt met de angst dat Dennis langs komt sprinten in de benen. Dennis heeft echter weinig benen meer over, in tegenstelling tot zijn tongriem, en rijdt zijn laatste meters noodgedwongen uit. Als laatste komt Marjolein boven, voor haar is het de grootste uitdaging geweest, ze heeft er ook het langst over gedaan en daarom was het extra zwaar. Het laatste stukje wordt ze naar boven geschreeuwd door het gehele MCT, maar het gaat niet meer van harte. De pijp was leeg, de jus was op, maak er zelf wat van.

Als iedereen binnen is (en weer een klein beetje hersteld), dan komen de verhalen. Fietsen is niets zonder het doen van je verhaal en het luisteren naar de verhalen van anderen, vandaar ook deze blog. Zo kwamen we erachter dat Miranda gevallen was door een dwaze Fransman. Dennis zijn eindsprint netjes had ingezet richting het startdorpje net als de rest, maar tevergeefs. Marjolein heeft een waterval gezien die de rest allemaal heeft gemist en Roemer scoort hoog op zijn segmenten op Strava.

De rest van de dag mogen we lekker rustig aan doen, douchen, herstellen, goed eten en voorbereiden voor morgen. Morgen wordt een zware dag; lang, uitputtend, veel km en hm, ik kan niet wachten😊

Marlon

Foto's