Les 3 Ballons — De tour win je in je bed, geldt dat ook voor MinigigsCyclingTeam?

Roemer

Miranda

Cover Image

Zaterdag 8 juni reed team Minigigs een nieuwe koers; Les 3 Ballons mediofondo, in een nieuwe samenstelling; Marlon, Roemer en Miranda gingen deze 122km en 2660hm zo snel mogelijk afleggen. Om alvast terug te komen op de titel, en met een spoiler te beginnen, ondanks de vier uur slaap de nacht ervoor ging dit bijzonder succesvol en aan het einde van de dag mocht ik (Miranda) het podium betreden om de derde prijs bij de vrouwen in ontvangst te nemen. Daar ben ik superblij mee, en erg trots op :)!

Dan nu het verhaal van de weg er naartoe.

Deze koers was er een beetje tussen gepropt, we hadden er al weleens naar gekeken, maar nooit actief bedacht om mee te doen. Echter na het trainingsweekend van Roemer en mij in de Ardèche reden we op de terugweg door de Vogezen, en dachten we ‘hier moeten we toch ook eens fietsen, de omgeving ziet er mooi uit’. Daar begon het te kriebelen voor Les 3 Ballons.

Vervolgens na TdK die we niet zo gereden hadden als we wilden, zochten we in de nabije toekomst naar een nieuwe uitdaging. Na een gesprek met de trainer bleek Les 3 Ballons daar uitermate geschikt voor, wat supercompensatie en daar knallen was een beetje de strekking. Echter kwam het in de planning niet heel goed uit, aangezien de start zaterdag om 7.45 zou zijn, en wij de dag ervoor beide tot ongeveer 5uur moesten werken, en de Vogezen nog ruim 6uur rijden was. Dit deed ons dan ook besluiten de mediofondo te rijden, in plaats van de granfondo van 211km en de start nog een half uur eerder.

Marlon staat al langer te popelen om een keer mee te rijden met het MinigigsCyclingTeam, maar door zijn volle (korfbal)agenda was het er tot nu toe nog niet van gekomen. Wonderwel was zijn agenda voor 8 juni nog vrij, en zo besloot hij dan eindelijk toch echt zijn eerste cyclo te rijden.

Dus vrijdagavond even na zessen vertrokken wij vanuit Den Haag richting de Vogezen. De reis ging redelijk voorspoedig en om iets over één kwamen wij aan bij onze b&b waar wij supervriendelijk werden ontvangen door de eigenares. Doordat wij de dag erna nog onze startnummers op moesten halen, ontbijten, 17km naar de start moesten rijden (wat we besloten met de auto te doen, zodat we ons t-shirt wat we bij ons startnummer ontvingen daarin direct achter konden laten en zodat we nog wat konden ontbijten in de auto), en nog wat wilden infietsen verlieten we om 6.15 de b&b alweer. Door de wedstrijdspanning wilde de slaap ook niet direct komen, en dit zorgde ervoor dat we met een goede vier uur slaap aan de start stonden. Doordat we toch echt nog naar de wc moesten, en de rij hiervoor eindeloos lang was (6wc’s voor meer dan 1000man zorgde voor een half uur wachttijd), begonnen we achteraan in het startvak aan de koers, zonder ingereden te hebben, want daar was geen tijd meer voor.

Er bleek geen neutralisatie te zijn, en voordat wij de startstreep gepasseerd hadden waren de eerste 2 groepen (elk bestaande uit minstens 100man) al uit het zicht verdwenen. Dat was geen lekker begin. Roemer besloot dat hij zijn kans om goed te eindigen hierdoor verloren had en besloot, misschien ook omdat hij nog geen koffie op had ;), daarom de dag voor mij te koersen en begon aan de inhaalrace met mij, Marlon en nog een hoop andere dankbare renners in het wiel. Althans Marlon? we gingen er van uit dat hij in de groep zat, maar konden hem niet zien. Hopelijk kon hij het bijhouden. Het tempo lag hoog, we reden 40km/u en zelfs in Roemers wiel moest ik 200watt trappen. We haalden groep na groep in en sloten bij de voet van de eerste heuvel bij de eerste groep aan, dit waren ruim 100 renners. Hier begon ik mijn eigen tempo te rijden en werden we direct voorbij gesprint door Marlon, mooizo hij zat dus blijkbaar in de groep! Hij kwam hard voorbij, en ik was benieuwd of hij dat vol zou houden. Dit was namelijk niet alleen Marlons eerste cyclo. Dit was ook Marlons eerste rit in de bergen. Hiervoor had hij alleen de heuvels in Limburg bedwongen en één keer een dagje in de Eifel en één keer een dagje in de Ardennen gefietst. Maar goed Marlon was uit zicht, ik was inmiddels door een hoop renners weer ingehaald, maar trapte een prima tempo en hoopte dat we zo boven ergens lekker konden aansluiten.

In de afdaling haalde we weer een hoop groepen in, waarvan een aantal bij ons aanhaakten. Aansluiten zat er niet in, want Roemer trapte sneller dan iedereen. Uiteindelijk eindigde we in een groep van 20man, waarvan 4 dames. Roemer reed voorop, behalve in de klimmen, daar reed een dame voorop en die reed stevig door. Ik had af en toe moeite om haar bij te houden, maar aangezien we allebei het vermoeden hadden dat dit wel eens de groep kon zijn met de eerdere dames (of misschien zelfs wel de eersten?), probeerde ik alles te geven om haar bij te blijven. Er stonden drie serieuze klimmen op het programma en nog een stuk of wat heuvels. Bij de tweede klim, inmiddels met nog maar drie dames in de groep, zat ik in een lekker ritme en zag ik dat de andere dames wat terug begonnen te zakken. Ik haalde beide dames in en verwachtte dat zij mijn wiel zouden volgen, dit gebeurde niet. Achteraf hoorde ik dat ze het wel hadden geprobeerd, maar het niet lukte. Ik reed langzaam van ze weg, en dat gaf mentaal een hoop energie. Met een afdaling, een stuk door een dal en daarna de laatste klim in het vooruitzicht, had ik goede hoop ze voor te blijven. Het zou ook zeker in mijn voordeel werken om voor de andere dames uit de groep aan de laatste klim te beginnen want ik had eigenlijk het idee dat zij betere klimmers waren.

Op de top van de tweede klim waren de dames nog niet teruggekomen, dus Roemer en ik gingen snel de afdaling in, en hoopte de voorsprong te behouden. Eenmaal in het dal wilden we er vol voor gaan, maar begonnen de kilometers ook zijn tol te eisen. Roemer raakte vermoeid, en zakte daardoor iets in, en ik kon zijn wiel nog moeilijk houden en viel er geregeld uit. Daarbij stond de weg niet altijd even duidelijk aangegeven, wat twee keer ook een beetje paniek gaf (rijden we nog goed? Oja, daar is nog een renner gelukkig! En dan weer proberen het gas erop). Het was zwaar, maar we waren er bijna, dus ik probeerde door te rijden, maar voelde me leeg. De kilometers gingen gelukkig redelijk snel en zo kwamen we bij de voet van de laatste klim, nog 6km! Dames nog niet in zicht. Ik nam me voor deze net zo hard op te rijden als de vorige klimmen, als die andere dames dat ook deden zou ik mijn voorsprong tot de finish behouden. Maar wat was dit zwaar!! De klim begon steil, en ik was helemaal kapot! Het vooruitzicht dat het steilste stuk naar de finish was hielp ook niet mee. We waren nog geen 500meter aan het klimmen toen Roemer de groep achter ons de klim op zag draaien. Waarschijnlijk met een dame erin, maar hij kon het niet goed zien. Kom op Miranda doortrappen, ik probeerde mezelf moed in te spreken. Na al deze inspanning kon ik het toch niet 5km voor de finish verliezen.

Ik zette weer aan, probeerde een ritme te zoeken, maar dat lukte moeilijk. Roemer bleef mij aanmoedigen en updates geven over de groep achter mij. Af en toe werd ik ingehaald, iedereen keer weer de opluchting als ik zag dat het een man was. Nog 3km, ik kon niet meer, ik was leeg, ik had me nog nooit ZO leeg gevoeld. Ik had twijfels of ik het einde wel zou halen. Hoe kon ik dit nog langer volhouden? Ik bleef doorgaan, het moest, ik moest voor die andere dames finishen. Nog 2km, hoe lang zou dat duren? 10 minuten. Als ik dit nog 10minuten volhield, kon ik hoe dan ook terugkijken op een prachtige rit. Want ondanks dat ik er alles aandeed de andere dames voor te blijven had ik geen idee hoeveel dames er al over de finish waren gekomen. Misschien ging dit nergens meer om. Nu niet aandenken, doorrijden! Misschien gaat dit wel om winst. Of om een derde plek, je wilt toch niet je derde plek op minder dan 2km voor de streep verliezen! Ik had ergens gelezen dat er nog een stukje naar beneden inzat en bleef daar naar uit kijken, wetende dat ik er bijna was, en er nog even verlichting kwam zorgde ervoor dat ik voorlopig mezelf nog vooruit kon houden. Update van Roemer, er lijkt 250meter achter je een dame te zitten. O nee toch, het zal toch niet. Daar volgde het stukje naar beneden, maar ook hier probeerde ik achter Roemer aan door te trappen, ik mocht geen seconde verliezen. Inmiddels was het laatste kilometer bord in zicht, nog 5minuten, alles geven! Ik ging door en er doemde een muur voor mij op. Zou dit het steile stuk voor de finish zijn? Ik zag nog geen finish, maar ik nam mij voor er hard op te knallen. Echter kwam ik niet vooruit, ik kon niet meer. Roemer gaf aan dat hij met zijn verzet niet zo langzaam kon trappen en fietste vooruit. Ik wilde aanhaken, maar kon niet. Hoe moest ik boven komen, ik telde mijn trappen, nog 10 dan ben ik vast boven. Vooruit nóg 10, dan moet ik er echt zijn. ‘la troisième dame’ hoorde ik iemand in het publiek zeggen. Zou dat echt zo zijn? Ik was er, boven aan het steile stuk en zag de finish 100m voor mij. Opschakelen en gaan, wie weet zat die dame wel vlak achter mij. Nog een meter of 50, ik werd bijgehaald, door die dame, en ze kwam me voorbij! NEE, NEE, dit ging mij niet gebeuren. Ik zette aan en gaf alles voor een laatste sprint, ik weet niet waar het vandaan kwam, maar ik haalde haar bij, ging haar net voorbij, en wist met een halve wiellengte voor haar te finishen. Kippenvel! Ik zag de organisatie staan na de finish met de medaille voor het uitrijden, maar kon niet bedenken hoe ik die moest aannemen. Ik remde af, zag een leeg stukje gras, klikte uit, wist nog net mijn fiets voorzichtig neer te leggen voor ik mijzelf uitgeput in het gras stortte.

Alles deed pijn, en het duurde minuten voor ik weer enigszins helder na kon denken. Inmiddels was Roemer bij mij gekomen, zag dat alles (naar omstandigheden) in orde was, en ging een rondje lopen om Marlon te zoeken. Ik lag nog steeds in het gras en mijn benen voelden leeg! Ik durfde ze niet te bewegen want dacht dat de kramp er dan in zou schieten, en als ik er niks mee deed voelde het als lege omhulsels. Even dacht ik eraan dat we nog 40km terug naar de start moesten fietsen. Dit leek mij een onmogelijke opgave, en ik dacht dat ik altijd nog hier in het gras kon blijven liggen.

Inmiddels kwamen Roemer en Marlon weer terug, die hadden hun lunchpakketje opgehaald. Ik moest nog even niet aan eten denken. Marlon had lekker doorgereden, hij had de klimmen hard opgereden, maar zat in de dalen zonder groep en kon daardoor niet lekker vaart maken. Ook had zijn fietscomputertje het begeven, waardoor de enige informatie die hij onderweg had, een stukje tape op zijn frame was met daarop het begin en einde van elke klim. Ondanks dat wist hij toch in een mooie 4uur en 39min te finishen en dat was snel genoeg voor een plek in de top 100 en een gouden brevet! Na even elkaars verhalen aangehoord te hebben begon ik toch wel nieuwsgierig te worden naar wat mijn eindresultaat nu was. Ik was hoe dan ook supertrots op de rit die ik gereden had, maar werd ook wel nieuwsgierig naar de uitslag, zeker gezien de eerdere opmerking van het publiek over dat ik de derde dame geweest zou zijn. Zou dat kloppen? Ik durfde het niet te geloven..

Ondanks de vermoeide benen lukte het mij uiteindelijk overeind te komen, eerst bij de start mijn finishersmedaille opgehaald en daar werd ik doorverwezen naar een stand waar de uitslagen opgehangen zouden worden. Daar hingen inderdaad een aantal A4-tjes, maar die gingen nog niet ver genoeg voor mijn tijd. Er stonden al wel 2 andere dames op. Een derde plek was dus nog mogelijk. Inmiddels begon ik ook wel trek te krijgen, en haalde ik mijn lunchpakketje op en hield ondertussen een praatje met de andere dames waarmee ik die dag gefietst had. Ook zij dachten dat een derde plek er voor mij best in kon zitten, maar niemand wist hoe het precies zat. En zo ging ik weinig wijzer maar weer, met mijn lunchpakketje, in het gras liggen. Want liggen was nog steeds de meest comfortabele houding voor mijn lijf.

Het wachten duurde lang, maar eindelijk werden er nieuwe lijsten opgehangen, en daar stond het Miranda Bik F3; derde dame dus!! Ik kon het niet geloven! Echter zag ik daarna Roemer onder mij staan, en die was toch echt ruim voor mij gefinisht. Zou dit dan wel kloppen? (zijn tijd is later gecorrigeerd, waarschijnlijk heeft dit te maken omdat er gekeken wordt naar nettotijd en hij voor de start al met zijn chip te dicht langs de start is gereden). Ik was blij, maar niet helemaal gerustgesteld. De prijsuitreiking zou pas over een uur zijn, dus tot die tijd bleef het spannend.

Het wachten duurde eindeloos, meermaals checken en de A4tjes werden niet vervangen (wel aangevuld), maar ik bleef als derde staan. Zou het echt zo zijn? Inmiddels was het 2uur en zou de prijsuitreiking moeten beginnen. Echter was de 3e dame van de granfondo nog niet binnen, en daar moest op gewacht worden. De spanning was naar. Ik was blij, maar durfde nog niet helemaal blij te zijn. Eindelijk begon de huldiging en ze begonnen met de dames van de mediofondo, op de derde plaats: Miranda Bik! OJEAY!!!! Dat was ik, de vermoeidheid was direct verdwenen, hophop het podium op! En daar sta je dan, haha, superblij, maar toch ook een beetje ongemakkelijk. Ik kreeg een prachtig paar gele sokken, een overwinningsbidon en een plaatselijke delicatesse (een soort ingemaakte kersen in een potje). Inmiddels kwamen ook de nummer 2 en 1 het podium, dat waren al helemaal snelle dames. En daar sta je dan met z’n drieën fotografen er voor, klappend publiek en zie je een blije Marlon en trotse Roemer staan, dat was mooi! Daarna werden de snelste mannen gehuldigd en daarna de categorieën, en aangezien ik ook derde geworden was in mijn categorie mocht ik nog een keer het podium op, leuk leuk:)! Superblij stond ik daar weer!

Nog even nagenoten en inmiddels had ik weer genoeg energie om aan de 40km terug naar de start te beginnen. We gingen samen terug met één van de dames die eerder die dag in mijn groep zat. Zij zat in een andere leeftijdscategorie en was tweede geworden, dus dat was een blij vreugdes ritje, maar wel op tempo slak. Roemer heeft mij bij een paar heuveltjes een duwtje moeten geven omdat ik nauwelijks meer omhoog kwam.

We eindigde onze rit op een terrasje, daarna nog een broodje bij de kebabzaak gehaald, waarna we naar de auto zijn gegaan en terug naar het huisje voor een welverdiende douche! Mijn dag kon niet meer stuk. ‘s Avonds welverdiend pizza gegeten en wel 100x herhaald hoe blij ik met mijn 3e plek was. Daarna waren we alledrie helemaal kapot en zijn bij thuiskomst direct ons bedje ingekropen.

‘s Ochtends werden we wakker met de geur van versgebakken broodjes, en eenmaal beneden stond er een heerlijk ontbijt met allemaal verse producten uit eigen tuin klaar. Dit hebben we ons goed laten smaken en toen wilden we nog graag een ritje maken, om ook nog even relaxed te genieten van dit gebied. Op de top van de eerste klim begon het te regenen, en Roemer had niet zo’n zin om helemaal doorweekt een pleziertochtje te maken. Ik was de klim met moeite opgekomen, en had de vermoeidheid van mijn lijf behoorlijk onderschat. Dus we besloten dat het genoeg was voor vandaag. Terug naar de auto, en dan terug naar huis. Genieten van dit geslaagde weekend!

Groetjes,

Miranda

ps. Graag wil ik nog even expliciet kwijt hoe dankbaar ik Roemer voor zijn hulp ben. Uiteraard heb ik gisteren zelf supergoed gereden, maar met waar wij in het startvak stonden was het zonder Roemers hulp, mij alleen niet gelukt om zo goed te eindigen. En afgezien van gister support Roemer maar altijd voor de volle 100% om het fietsen mogelijk te maken. Zo heeft hij er voor gezorgd dat ik de prachtige fiets heb die ik nu heb, heeft hij mij in contact gebracht met mijn trainer die er voor zorgt dat ik deze prestatie kan leveren. Geeft hij mij de ruimte om 4 dagen te werken, zodat ik een extra dag heb om te trainen. Heeft hij zich erbij neergelegd dat we bijna altijd gezond eten, en chips een zeldzame snack bij ons in huis is. En staat hij altijd voor mij klaar, of ik nou een technisch probleem met mijn fiets heb, of het mentaal even niet zie zitten. Roemer helpt mij er altijd bij! Dankjewel:)

Foto's